Ogrzewanie ścienne należy do formy ogrzewania powierzchniowego niskotemperaturowego. Podstawowe zalety ogrzewania ściennego: przekazywanie ciepła w postaci promieniowania, niska temperatura zasilania instalacji centralnego ogrzewania, niskie koszty eksploatacyjne, optymalny rozkład temperatur w pomieszczeniu, stała wilgotności i jonizacja powietrza w pomieszczeniu, brak widocznych grzejników.

Ogrzewanie ścienne i podłogowe to po prostu ściany lub podłogi z wbudowanymi w nie elementami grzejnymi – najczęściej rurkami z polietylenu albo miedzi, przez które przepływa ciepła woda (o temperaturze 40–55°C). Elementy te umieszcza się pod warstwą wykończeniową ściany: tynkiem naturalnym.

 Tradycyjne grzejniki większość ciepła oddają przez konwekcję, to znaczy dzięki cyrkulacji powietrza w pomieszczeniu: nagrzane powietrze unosi się, a następnie, stopniowo stygnąc, opada. Wraz z powietrzem unoszony jest kurz, co u osób wrażliwych może wywoływać reakcje alergiczne, przy czym decydująca jest nie tylko ilość cząstek, lecz także ich rodzaj – w temperaturze powyżej 55°C cząsteczki kurzu łączą się ze sobą, a gdy są większe, stają się też bardziej drażniące.

W pomieszczeniach z ogrzewaniem ściennym unoszenie się kurzu jest ograniczone do minimum, a proces suchej destylacji w ogóle nie występuje. Ogrzewana ściana oddaje ciepło przez promieniowanie aż w 90%.

Obniżenie temperatury o jeden stopień jest równoznaczne z około 5-procentowym zmniejszeniem zużycia energii. Ponadto obniżenie temperatury w pomieszczeniu ma istotny aspekt higieniczny: powietrze jest mniej wysuszone, dlatego mieszkańcy rzadziej odczuwają podrażnienia oczu oraz błon śluzowych i rzadziej zapadają na choroby gardła i krtani.

Ogrzewanie ścienne warto stosować wszędzie tam, gdzie montaż grzejników jest niewskazany, ze względów estetycznych lub higienicznych, albo trudny technicznie – na przykład niełatwo znaleźć na nie odpowiednie miejsce. Zaletą ogrzewania ściennego jest bowiem to, że można je układać wszędzie tam, gdzie nie da się zamontować zwykłego grzejnika, a więc na przykład na łukach, kolumnach czy skosach dachowych, a kiedy brakuje miejsca na ścianach ¬– również na suficie.